EgelColumn
In deze column komen onderwerpen aan bod die raakvlakken hebben met Egel. Ikzelf zal stukjes schrijven, maar tevens nodig ik jou uit om dit te doen.
Maatschappelijke ontwikkelingen, irritaties, opvallende weetjes, eigen ervaringen etc. Je bent welkom om jouw verhaal in te zenden.
Heb jij een onderwerp waarvan jij vindt dat het in de EgelColumn thuishoort, laat het me weten via column@egel-weerbaarheid.nl
Jürgen
Wat is dat nou; pesten?
Wie doet dat en waarom?
En wat zijn mogelijke gevolgen voor het slachtoffer?
Wat is pesten?
Volgens het woordenboek: "Pesten is het systematisch misbruiken van je persoonlijke macht en/of kracht om anderen die zich niet of moeilijk kunnen verweren pijn te doen, te intimideren of bang te maken met de bedoeling er zelf beter van te worden".
Plagen
Pesten is iets anders dan plagen.
Maar wat voor de één plagen is, wordt door de ander als pesten ervaren.
Het ervaren van wat pesten is, is dus erg persoonlijk.
En daar zit hem nu meteen een deel van het probleem.Waarom plaagt iemand?
Zonder in psychologische verklaringen verzeilt te raken, is plagen volgens mij grofweg in drie categorieën onder te verdelen.Zij die plagen omdat ze de ander erg graag mogen en daarom “speelstootjes” uitdelen. “Was sich liebt das neckt sich” is daarvoor een mooie Duitse uitdrukking.
Zij die zichzelf in de spotlight willen zetten door grapjes te maken ten koste van een ander.
Zij die de aandacht van zichzelf af willen wenden door actief de aandacht op een ander te richten.
Van de eerste variant heeft waarschijnlijk niemand snel last.
Het is een spel tussen mensen die elkaar mogen.
Het aangeven van je grenzen is hierbij wel belangrijk omdat het anders verder kan gaan dan wenselijk is.De tweede variant wordt vervelender.
Als slachtoffer van het plagerijtje ben je plotseling middelpunt van de belangstelling zonder dat jij daarom vraagt.
Voor alles geldt dat dit best grappig kan zijn, als het sporadisch voorkomt. Maar wordt het iemands gewoonte om jou steeds het lijdend voorwerp van de plagerijtjes te laten zijn, dan is de lol er snel af.De derde variant lijkt op de tweede, maar dan met een andere doelstelling.
Ook hierbij is het slachtoffer plotseling ongevraagd mikpunt, terwijl de aandacht handig van de aangever wordt weggeleid.
Maar wanneer wordt het nu pesten?
Plagen ontaart vaak in pesten wanneer het frequent voorkomt met steeds dezelfde persoon als slachtoffer, terwijl deze persoon het niet op prijs stelt.
Pesten is dus ongewenst, terwijl plagen juist gewenst kan zijn of getolereerd kan worden.
Pesten is gemeen plagen, zou je kunnen zeggen.Pesten heeft volgens mij altijd ten doel om de gepeste kleiner te maken, zodat de pester groter lijkt. Een pester wil er zelf beter van worden.
Vaak ontstaan uit een plagerijtje, merkt de pester dat zijn populariteit groeit wanneer hij een ander pest. Pestgedrag wordt dus gevoed door belonend gedrag.Sommige pesters pesten alleen. Zij voelen zich sterk genoeg om een ander te pesten zonder hulp. Het feit dat hun slachtoffer niet is opgewassen tegen hun slagkracht, geeft hen voldoening en macht.
Een ander soort pester is de pester die pest met een groep achter zich.
Voortkomend uit een gebrek aan zelfvertrouwen, status of groepsgevoel, hebben zij een overmacht nodig om te pesten.
Stel dat het slachtoffer terugslaat, dan is hulp nabij.
En waarom pest iemand?
Om stoer te lijken.
Om status te verwerven.
Om groter te lijken dan de ander.
Om bij een groep te horen.
Omdat ze zelf gepest zijn of worden gepest.
Gewoon voor de fun.Allerlei redenen om te kiezen voor pestgedrag.
Egocentrische redenen, waarbij wordt voorbij gegaan aan de gevolgen voor die ander.
Mogelijke gevolgen voor het slachtoffer.
Pesten tast je zelfbeeld aan, je zelfvertrouwen, je vermogen om een interactie met anderen aan te gaan.
Het zorgt voor isolatie, eenzaamheid, concentratieverlies en verminderd presteren, moeilijk contacten leggen met anderen, niet voor jezelf op kunnen komen omdat je grenzen fors zijn overtreden, depressiviteit, moeite met het respecteren van jezelf en van anderen enz.Iemand die gepest is, kan dit een leven lang met zich meedragen.
Het vormt je en wordt één van wie je bent.Pesten gebeurt overigens niet alleen onder kinderen.
Ook volwassenen pesten of worden gepest.Het pesten valt niet altijd op voor de omgeving.
Het gebeurt stiekem, onderhuids.
De gepeste heeft soms ook het gevoel dat het zijn of haar schuld is. Dit schuldgevoel zorgt ervoor dat zij het niet altijd delen met bijvoorbeeld ouders of leerkrachten.Sommigen die gepest zijn, hebben een harnas ontwikkeld om zich te wapenen.
Een schild van onverschilligheid, van agressie of onbereikbaarheid.
Zo’n harnas hebben zij gemaakt om te overleven.
Wrang is het, dat het hun eigenlijke ik heeft veranderd en afgeschermd.
Het kost veel tijd en energie om te leren hoe je dit harnas vervolgens weer uit kunt trekken.
Wat doen we eraan?
Als docent, ouders, partner, leidinggevende, mens, moeten we alert zijn.
Reageer op signalen van de ander. Kijk verder dan wat het eerste zichtbaar is.
Merk je dat iemand teruggetrokken is, niet voor zichzelf opkomt, vaak slachtoffer is van “plagerijtjes” of pestgedrag. Observeer en ga in gesprek.Is er sprake van een pestsituatie, onderneem actie!
De pester moet weten dat dit gedrag onacceptabel is.Hulp bieden is altijd goed. Fysiek of door in gesprek te gaan met de pester, ouders of de groep.
Voorlichting en resoluut ingrijpen kan een verandering in gang zetten.
Wijzen op respect, omgangsvormen en grenzen zijn daarbij de hoofdingrediënten.Het beste kan de gepeste dit echter zelf doen. Dan is het effect maximaal.
Het is dan wel zaak dat dit gebeurt vanuit een stevige eigen basis.
Vanuit je eigen kracht kun je ervoor kiezen om te negeren, sterk weg te lopen, duidelijk je grens aan te geven of hulp in te roepen.
Dit is meteen de moeilijkste weg, omdat je vanuit een “underdog positie” jezelf groter moet maken. Dit lukt pas wanneer je het van binnen voelt.Wanneer iemand in staat is om zijn fundering zo stevig te maken, dat zijn lichaamstaal veranderd en grenzen worden gevoeld en aangegeven, kan het pestgedrag in korte tijd afnemen en verdwijnen.
Het zit hem niet in rood haar, een bril, een beugel of de foute fiets.
Het is de interactie tussen mensen die bepaald of iemand gepest wordt of niet.Interactie begint bij jezelf, maar creëren we samen
"Ik spreek uit ervaring"
Jürgen van Gorkum, 30 juli 2011
Wat is nodig om lekker in je vel te zitten? Wat is geluk en waardoor voel je jezelf gelukkig? En wat kun je doen om een gelukkig, blij gevoel vast te houden?
Een voorwaarde is dat je je veilig voelt. Op je gemak in een vertrouwde omgeving. Deze omgeving kan vertrouwd zijn doordat hij bekend is, of doordat bepaalde omgevingsfactoren jou een vertrouwd gevoel geven. Dit kan een geur zijn, maar ook de kleuren om je heen of de muziek die je hoort.
Het geluid van vogels of de tram. De geur van pas gemaaid gras of vers gebakken appeltaart. Je favoriete muziek of de cultuur in je vakantieland kunnen je een gevoel van thuis, een gevoel van rust, een gelukkig gevoel geven.
Iedereen heeft zo zijn eigen associaties bij wat je ruikt, hoort, voelt of ziet. Dit is heel persoonlijk. Wat voor iemand vertrouwd voelt, kan voor een ander bedreigend zijn.
Omgevingsfactoren variëren. Hierop heb je niet altijd invloed. Binnen jouw eigen omgeving kun je deze factoren voor een deel bepalen, maar in een andere omgeving is dit maar de vraag.
De constante factor in dit alles ben je zelf. En met deze constante factor heb je een deel van je geluksgevoel in eigen hand.
Toen ik mijn echtgenote leerde kennen, leerde ik al snel over het verschijnsel "een liedje in je lijf". Een liedje in je lijf omschrijft het positieve gevoel in jezelf waardoor je dingen aankan en plezier hebt in het leven.
Een liedje in je lijf is alsof je van binnen zingt. Soms neuriënd, soms uit volle borst. Melancholiek, uitbundig of vrolijk. Afhankelijk van je stemming zing je van binnen een ander genre. De ene keer heeft het ritme de boventoon, de andere keer voel je de melodie.
Er is niet altijd reden tot zingen. Iedereen kent momenten waarop het moeilijk kan zijn om een liedje te voelen. Het is belangrijk om het dan toch te proberen. Je kunt moeilijkheden beter het hoofd bieden en een fijn gevoel langer vasthouden. Je kunt genieten van het leven en de kleine dingen om je heen waarderen.
Je hoeft geen musicus te zijn. Of een begenadigd zanger of zangeres. Je hoeft zelfs geen toon te kunnen houden. Het is de muziek die jij van binnen maakt. Jouw liedje.
Je hoeft je niet af te vragen hoe het klinkt, maar maak je zorgen als het niet meer klinkt.
Jürgen, 3 juni 2011
“Kun je eens langskomen om te bekijken of je met Egel iets voor onze zoon of dochter kunt betekenen?”
Een vraag die regelmatig wordt gesteld.
Wat mij opvalt, is dat tijdens steeds meer intakegesprekken blijkt, dat de sociale problemen waar zoon of dochter mee te maken heeft, hun oorzaak hebben in overgevoeligheid.
Zij voelen heel sterk de emoties van anderen en worden daardoor overladen door prikkels. Noem het gerust overbelast.Een groter wordende groep kinderen is verdrietig en sociaal teruggetrokken, zonder dat ze kunnen vertellen waardoor dit komt.
Naast deze emotionele uitingsvormen kom je bij steeds meer kinderen ook allergieën en voedselintoleranties tegen.Deze kinderen zitten veel in hun hoofd. Het is voor hen moeilijk om met beide voeten stevig op de grond te blijven staan.
Ze zijn vaak creatief en in staat om probleemoplossend bezig te zijn op een manier die bij anderen onbegrip oproept.Hoog sensitief, wordt het ook wel genoemd. Of Nieuwetijdskinderen.
De nieuwe tijd. De tijd waarin wij nu leven; een tijd van rennen, presteren, stress, mobieltjes, computers, TV’s en andere stralingen, veranderde eetgewoontes en voedingssupplementen.Deze nieuwetijdskinderen raken in een sociaal isolement, omdat ze op een andere frequentie zitten dan het merendeel van de kinderen om hen heen.
Ze vinden geen aansluiting en worden niet begrepen. Terwijl zij die ander nu juist zo goed begrijpen en aanvoelen. Dit levert een intern conflict op.
Dit in combinatie met een constante overprikkeling zorgt voor problemen op allerlei emotionele en sociale vlakken.
Snel geïrriteerd, kwetsbaar, sociaal onhandig, verdrietig, boos, zijn enkele voorbeelden.Het is belangrijk dat deze kinderen leren hoe ze contact maken met hun lichaam.
Door ze te leren gronden, centreren en openstaan voor wat hun lichaam hen vertelt,
kunnen ze zichzelf leren beschermen.
Ze leren te filteren, zodat niet alle signalen even hard binnenkomen.
Een stevige fysieke basishouding stelt hen in staat om gemakkelijker de keuze te maken tussen openstaan voor een ander en opkomen voor jezelf.
Niet alleen het hoofd; het lichaam wordt het uitgangspunt.Jürgen, 27 mei 2011